Zover ik me herinneren kan hebben de tekens van de natuur altijd al mijn bijzondere interesse gehad. Intussen kijk ik op een schildersleven terug waarin deze tekens voortdurend meer betekenis gewonnen hebben. Het gras, eeuwig en onvermoeibaar, heeft een plaats in mijn oeuvre en ook stro, goudkleurig en als balen gebonden maar tevens stenen als metafoor van de diepe slaap. Het hout echter, in de verschillende vormen en gedaantes, is voor mij het belangrijkste omdat die variatie oneindig lijkt te zijn. Het hout, in vorm van een stok of als een willekeurig stuk, laat de afbeelding van de groei in duizend mogelijkheden zien. Als wortels die onder de grond hun weg in het donker zoeken of als takken en twijgen die naar het licht streven. Op mijn wandelingen door de natuur vind ik de nalatenschap van het bos, soms nog groen en dan weer vermolmd of zelfs versteend. Deze stokken en takken, houtstukken en resten zijn voor mij de hiërogliefen van het worden en het vergaan. Naast dat wat ik in het bos of aan het strand vind, is er ook nog het bewerkte hout. Houten delen van gebruiksvoorwerpen die onbruikbaar geworden zijn of het afval- of bouwhout dat geen functie meer heeft, vormen een contrast dat ik voor mijn werk vruchtbaar maak. Het zijn tekens die mijn alfabet rijker maken.

Met haar enorme rijkdom aan verschillende structuren roept het hout associatie's op, die herinneren aan sagen en mythes die met het bos en zijn invloed op de mens verbonden zijn. Sommige stukken hout kijken je aan als met een oog. Een ander lijkt de weg te wijzen als met een vinger. Er zijn maskers en vleugels, monden en karkassen. Maar zijn er ook vormen, die bij alle organische uitdrukking, niets anders als een expressie van hout willen zijn. De stille boodschap van deze contrastrijke delen breng ik bij elkaar en combineer ze onderling zodat er een nieuwe en zeer persoonlijke mythe ontstaat, die zijn wortels zowel in het bos als ook in mijn ziel heeft. "De slapende boom verkondigt groene orakels", zoals dit citaat van de dichter Octavio Paz zou ik mijn boodschap als kunstenares willen zien. Deze orakels zijn niet moeilijk te duiden, mits de kijker zijn eigen gevoel als tolk gebruikt.

De vormgeving bestaat in de compositie en uiteraard ook in de kleurgeving. Afhankelijk van hetgeen zich als vorm aanbiedt, maak ik tekeningen, aquarellen en acrylschilderijen waarbij me het aquarel het liefste is. Met het aquarelleren heb ik me als jonge vrouw zeer intensief bezig gehouden en heb daarbij een bijzondere techniek ontwikkeld, die me in staat stelt precies en gedetailleerd te werken. In 1978 won ik met de op deze manier geschilderde werken de Europaprijs voor schilderkunst in Oostende. Met houtskool te tekenen is een dubbelzinnig genoegen omdat ik dan met (verkoold) hout hout weergeef, waarmee op een hele speciale wijze een kringloop ontstaat. Soms voeg ik bij de houtskooltekeningen pastelkleuren toe, dat door het gebruik van speciaal papier een eigen structuur krijgt. De kleur volgt niet altijd en zonder meer de natuurlijke voorbeelden maar drukt vaak stemmingen uit. Naast de natuurlijke weergave zijn er ook schilderijen met intensieve kleuren, zodat er ook afbeeldingen van bijvoorbeeld blauw of rood hout te zien zijn. Acrylschilderijen zijn vaak van een groter formaat. Soms ontstaan er figuratieve afbeeldingen zoals een danseres of een instrument, waarbij het hout steeds domineert. Maar veelal zijn dat associatie's die in het hoofd van de kijker ontstaan. In ieder geval biedt de natuur een vruchtbare bron van contemplatie. Maar:" Alle Kontemplation vermag nicht mehr, als die Zweideutigkeit der Wehmut in immer neuen Figuren und Ansaetzen geduldig nachzuzeichnen." (Theodor Adorno) Dit is ook het credo van mijn werk.


Beatrix Fey



Kunst met natuur, Landart, Organische kunst, Schilderijen met objets trouvés, Geschilderde poésie, Poésie met houten delen, Stillevens